مدح و مناجات با امام حسن مجتبی علیهالسلام
به واژههای کریم و کَرَم، تو جان دادی به هر که نانِ شَبَش را نداشت، نان دادی چقدر، مـاه و سـتـاره از آسـمـان افـتاد هر آن زمان که عبا را کمی تکان دادی بزرگ و کوچک و پیر و جوان و دشمن و دوست به هر که از تو امان خواسته، امان دادی تو بـا تـمـامِ تـوانـت، شـبـیــهِ بـابــایـت به دستِ بستۀ هر نا تـوان، توان دادی پیامِ صلحِ تو جز جنگِ نرم چیزی نیست تو جنگهای نـوین را نـشانِـمان دادی مـیـانِ مـعــرکـۀ کــربــلا بـه راهِ خــدا خودت اگر چه نبودی ولی جوان دادی هـمیـشه ریـزهخـورِ سـفـرۀ شـما بودیم همیشه سهمِ خودت را به این و آن دادی کریم بوده و هستی، کریم خواهی ماند کـریم بـودنِ خود را به ما نـشان دادی |